پتروک
هنو ای پوست بز یاوت نخورده
مربات خورده دوشاوت نخورده
شلک سمسیل غالیچ و دوگبا
کنار وکنگ ومنداوت نخورده
تو گوشت خاله پور و بره آهو
کلمپوک هرگه تو خواوت نخورده
کلاهوک وپچک هلوا و تجگی
به عمرت مسکه ی گاوت نخورده
دم وساحت ننت جوشکی نبوده
لگت لاو ملهتاوت نخورده
هنو ای پوست بز یاوت نخورده
مربات خورده دوشاوت نخورده
شلک سمسیل غالیچ و دوگبا
کنار وکنگ ومنداوت نخورده
تو گوشت خاله پور و بره آهو
کلمپوک هرگه تو خواوت نخورده
کلاهوک وپچک هلوا و تجگی
به عمرت مسکه ی گاوت نخورده
دم وساحت ننت جوشکی نبوده
لگت لاو ملهتاوت نخورده
شور و شادی میشود هم ای من دوستان شاعرم دنیای نم
با پیامی تو دلم را شاد کن ای فدای تو بزهای من
................................
پدرم خسته وفرسوده وپیره پسرم پاونش ور لو گوره که بمیره پسرم
زندگی مثل زنی فاسد وبد کاره یه که توی چنگال هوس پاک اسیره پسرم
چرخ گردون به من بیچاره نگشت بلکه راه با تو بیا خورده نگیره پسرم
توی ویلان همه خلخ خدا غیر ای من سر پناهم کپر و کهنه حصیره پسرم
ی نصیحت بشنو ریش خودا بهل بلن ریش داره پسر ضیفه اسیره پسرم
نون مشتی توی روغن دو وجو سرخا سرخ سی بکن نون منا خمه خمیره پسرم
پام ور گور درازو روی خبرم شده سوز باسواد و مزن و گرد و دلیره پسرم
سیر لاوت بکنه حضرت حخ رود خوشم دست حخ ول نکنی که دستگیره پسرم
تو پسر پند بگیرو به کسون پند بده ای خدیم منته بلن دست سغیره پسرم
ببین استون تغرکی داره وا خو دل من مرک مرکی داره وا خو
دله دل نشته کاکا مود بوری ولی افسوس کترکی داره وا خو
...........
شور وشادی میشود همپای من دوستان شاعرم دنیای من
با پیامی تو دلم را شاد کن ای فدای تو همه بزهای من
...........
زمونه داده با تو دست یاری تو که دنیای اسم و اعتباری
نمی سازه ولی با بنده یک دم ندارم هیچ غیر از شرمساری
..........
م مث کهن کدیمی پوت پوتم کجا اشنفتنه شیشکال وسوتم
خبر دارم طرف ای کار وبارت بیا زو ب بده حق السکوتم
..........
به مردیتون دگه یادم نگیذین به فکر کوه وکوه زادم نگیذین
نخواهین که ببو زخم م تازه گناهم یاد نمزادم نگیذین
ببین استون تغرکی داره وا خو دل من مرک مرکی داره وا خو
دله دل نشته کاکا مود بوری ولی افسوس کترکی داره وا خو
...........
شور وشادی میشود همپای من دوستان شاعرم دنیای من
با پیامی تو دلم را شاد کن ای فدای تو همه بزهای من
...........
زمونه داده با تو دست یاری تو که دنیای اسم و اعتباری
نمی سازه ولی با بنده یک دم ندارم هیچ غیر از شرمساری
..........
م مث کهن کدیمی پوت پوتم کجا اشنفتنه شیشکال وسوتم
خبر دارم طرف ای کار وبارت بیا زو ب بده حق السکوتم
..........
به مردیتون دگه یادم نگیذین به فکر کوه وکوه زادم نگیذین
نخواهین که ببو زخم م تازه گناهم یاد نمزادم نگیذین
ببین استون تغرکی داره وا خو دل من مرک مرکی داره وا خو
دله دل ن شته کاکا مود بوری ولی افسوس کترکی داره وا خو
...........
شور وشادی میشود همپای من دوستان شاعرم دنیای من
با پیامی تو دلم را شاد کن ای فدای تو همه بزهای من
...........
زمونه داده با تو دست یاری تو که دنیای اسم و اعتباری
نمی سازه ولی با بنده یک دم ندارم هیچ غیر از شرمساری
..........
م مث کهن کدیمی پوت پوتم کجا اشنفتنه شیشکال وسوتم
خبر دارم طرف ای کار وبارت بیا زو ب بده حق السکوتم
..........
به مردیتون دگه یادم نگیذین به فکر کوه وکوه زادم نگیذین
نخواهین که ببو زخم م تازه گناهم یاد نمزادم نگیذین
چطوری کارو بارت رو به راهه برادر ول شامست توی چاهه
بگو تو عارفی رفته به مجلس هنو هسته سر حرفی اتاهه
سلامی ساده اما بی غل وغش
سلامی گرم چون گرمای آتش
سلامی همچو پاکی سیاوش
سلامی سرکش همچو تیر آرش
................................................
دل من غصه داره بی فروغه
مسیر رفتن ما پرکلوغه
. . .
...
......................................
روانت پاک چون آبشار وروار
فدایت شیشک پروار وروار
شنیدم از زبان آب جاری
که میگفت سخره را وروار وروار
............................................
مدر. مژدم.مشتک نادونی چن
ستر.گهلیت وجکجک نادونی چن
شلو.سیکه.انداوت ندیسته
جلندار.کنچ یا نک نادونی چن
لمک.لتروک.لوپت.لیترانی
به میرومر لکالک نادونی چن
جک ولنگار گاوبندت نکرده
که اوشین بافه و نک نادونی چن
کلوت وکهره وکاپنت وکودم
شگز.شیلن.شکاشک نادونی چن
بمونه کل دلت تا که بدونی
تکر.تولک.ترک.تک نادونی چن
به زیر بار مشکل رک نرفتی
تو حک داری بگوی رک نادونی چن
تو نافهمی زبون شیرین روبار
زک و زال و زپ و زک نادونی چن
نم رجگوک ور گوشت نخورده
جلب.گوسترتو پارک نادونی چن
شلوکی.شافک شهمات.شیشک
چپش وی چیک وچوچک نادونی چن
تو که وی بز مچک تمساح اگویی
هپوکی هلهولک هک نادونی چن
نبودی ک...نتول تو کرت گوجه
به هم خاطر تو ک...جک نادونی چن
...............................................
امیدوارم که ماهم در نیایی
و یک دم در نگاهم در نیایی
مرا بازیچه ی خود کرده بودی
برو توکز گناهم در نیایی
.......................................
برچسب:
نویسنده: محمد بامشاد